Journaling

Chapter 3: Journaling habit that slowly helped save me

Recently, I read something that helped me understand trauma in a different way.

When we go through trauma, the part of our brain responsible for language can become less active. which means we don’t just feel overwhelmed — we actually lose the ability to put those feelings into words.

And when I lost my mum to suicide, that’s exactly how it felt. For a long time, I thought there was something wrong with me because I couldn’t explain my grief, my pain, or what I was carrying.

That feeling can be incredibly isolating, it’s like you want to be understood but you don’t even know how to explain what’s happening inside you.

That’s when I found journaling.

journaling became a safe space where I didn’t need to explain everything perfectly. there was no pressure to “make sense” or tell a full story.

I could just write.

It really helped me process what I was feeling.

putting my thoughts on paper allowed me to step back, reflect, and slowly begin to understand my experiences of loss.

And in many ways, it saved me.

So if you’re going through something heavy right now — grief, loss, or anything you can’t quite explain. I hope you can feel safe enough to start there.

Just one page at a time 🤍

With love, Pear x

---

ตอนที่ 3: นิสัยการเขียน Journal ที่ค่อยๆ ช่วยชีวิตแพรไว้ 

เมื่อไม่นานมานี้ แพรได้อ่านบางอย่างที่ทำให้เข้าใจเรื่องบาดแผลทางใจ (trauma) ในมุมที่ต่างออกไป

เมื่อเราเผชิญกับเหตุการณ์กระทบกระเทือนจิตใจ สมองส่วนที่เกี่ยวข้องกับภาษาอาจทำงานลดลง นั่นหมายความว่า เราไม่ได้แค่รู้สึกท่วมท้นกับอารมณ์เท่านั้น แต่เราอาจสูญเสียความสามารถในการอธิบาย ความรู้สึกเหล่านั้นออกมาเป็นคำพูดด้วย และหลังจากที่แพรสูญเสียคุณแม่จากการฆ่าตัวตาย

นั่นคือสิ่งที่แพรรู้สึกพอดี

เป็นเวลานานมาก
แพรคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติกับตัวเอง
เพราะแพรไม่สามารถอธิบายความเศร้า
ความเจ็บปวด หรือ สิ่งที่กำลังแบกรับอยู่ภายในใจได้

ความรู้สึกแบบนั้นโดดเดี่ยวมาก
เหมือนคุณอยากให้ใครสักคนเข้าใจ
แต่คุณเองก็ไม่รู้จะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นข้างในตัวเองอย่างไร

แล้ววันหนึ่ง แพรก็ได้พบกับการเขียน Journal มันกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัย พื้นที่ที่แพรไม่จำเป็นต้องอธิบายทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบ ไม่มีแรงกดดันที่จะต้องเรียบเรียงเรื่องราวให้สมเหตุสมผล หรือหาคำตอบให้กับทุกความรู้สึก

แพรแค่เขียน
เขียนทุกอย่างที่อยู่ในใจออกมา
และมันช่วยได้มากกว่าที่คิด

การเขียน Journal ช่วยชีวิตแพรไว้จริงๆ
ถ้าตอนนี้คุณกำลังเผชิญกับบางสิ่งที่หนักเกินจะรับไหว
ไม่ว่าจะเป็นความเศร้า การสูญเสีย
หรือ ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายออกมาไม่ได้

ถ้าตอนนี้คุณกำลังเผชิญกับบางสิ่งที่หนักเกินจะรับไหว
ไม่ว่าจะเป็นความเศร้า การสูญเสีย หรือ ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายออกมาไม่ได้

แพรหวังว่าคุณจะใจดีกับตัวเองพอ
และให้โอกาสตัวเองได้เริ่มต้นจากตรงนั้น
ไม่ต้องรีบร้อน แค่หนึ่งหน้าในแต่ละวันก็พอ 🤍