Art
Chapter 6: How art taught me about being seen.
Recently, I visited the Kelly James Marshall exhibition, and I left thinking about something much deeper than art.
I left thinking about visibility.
One of the things I found so powerful about Marshall’s work is the way he paints people with dignity, beauty, complexity, and presence.
His paintings seem to say:
“You deserve to take up space.”
And perhaps that’s why his work feels so moving — because at some level, we all want to be seen. Not just by others, but by ourselves.
Over the past few years, I’ve been on a healing journey following the loss of my mum to suicide.
One thing I’ve learned is that healing isn’t simply about moving on. It’s about learning to see yourself clearly. — Your grief. Your joy. Your fears. Your dreams. Your story.
When we experience trauma, loss, or difficult life events, we often become disconnected from parts of ourselves. We can spend years surviving, adapting, and pushing forward without truly understanding what we’re carrying.
And I think that’s one of the reasons why storytelling, books, and honest conversations are so powerful.
And that’s why creativity matters so much.
Not because it helps us escape ourselves.
But because it helps us return to ourselves.
Looking at Kelly James Marshall’s work reminded me:
That healing is learning to believe:
That your story deserves space.
That your experiences matter.
That your voice matters.
And that you deserve to be fully seen.
By others.
And most importantly, by yourself.
ตอนที่ 6: นี่คือวิธีที่ศิลปะสอนแพรเกี่ยวกับการ "การยอมรับในแบบที่ตนเองเป็นจริงๆ"เมื่อไม่นานมานี้ แพรได้ไปชมนิทรรศการของ Kelly James Marshall มันทำให้แพรกลับไปคิดทบทวน ถึงบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่าศิลปะ และสิ่งที่แพรนำกลับมา ไม่ใช่แค่ความประทับใจในงานศิลปะ แต่เป็นบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น มันทำให้แพรกลับมาคิดถึงเรื่องของ ""การได้รับการยอมรับ"" หนึ่งในสิ่งที่ทรงพลังที่สุดในผลงานของ Marshall คือวิธีที่เขาวาดผู้คน ด้วยศักดิ์ศรี ความงดงาม ความซับซ้อน และการมีตัวตนอยู่จริง ราวกับว่าภาพเหล่านั้นกำลังบอกเราว่า"คุณมีสิทธิ์ที่จะมีพื้นที่ของตัวเองบนโลกใบนี้"
และบางที... นั่นอาจเป็นเหตุผลที่งานของเขาสัมผัสหัวใจผู้คนได้มากขนาดนี้ เพราะลึกๆ แล้ว เราทุกคนต่างอยากถูกยอมรับ ไม่ใช่แค่จากคนอื่น แต่จากตัวเราเองด้วย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แพรได้เดินทางผ่านกระบวนการเยียวยาหลังจากสูญเสียคุณแม่จากการฆ่าตัวตาย และหนึ่งในบทเรียนสำคัญที่แพรได้เรียนรู้คือ การเยียวยาไม่ใช่แค่การก้าวผ่านความเจ็บปวด แต่มันคือการเรียนรู้ที่จะมองเห็นตัวเองอย่างชัดเจน มองเห็นความเศร้า มองเห็นความสุข มองเห็นความกลัว ความฝัน และเรื่องราวทั้งหมดที่หล่อหลอมให้เราเป็นเรา
เมื่อเราเผชิญกับความสูญเสีย บาดแผลทางใจ หรือเหตุการณ์ที่ยากลำบากในชีวิต เรามักค่อยๆ สูญเสียการเชื่อมต่อกับบางส่วนของตัวเอง เราใช้เวลาหลายปีในการเอาตัวรอด ปรับตัว และเดินหน้าต่อไป โดยไม่เคยหยุดถามตัวเองว่า จริงๆ แล้วเรากำลังแบกอะไรอยู่ข้างใน และบางที... นี่อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมความคิดสร้างสรรค์จึงมีความสำคัญมาก ไม่ใช่เพราะมันช่วยให้เราหลบหนีจากตัวเอง แต่เพราะมันช่วยพาเรากลับมาหาตัวเองอีกครั้ง การยืนอยู่ต่อหน้าผลงานของ Kelly James Marshall ทำให้แพรนึกถึงบางสิ่งที่งดงามมาก การเยียวยา คือการค่อยๆ เชื่อว่า เรื่องราวของเราสมควรได้รับพื้นที่ ประสบการณ์ของเรามีความหมาย เสียงของเรามีคุณค่า และเราสมควรได้รับการมองเห็นอย่างแท้จริง
จากผู้อื่น และที่สำคัญที่สุด จากตัวเราเอง 🤍