The beginning

The Beginning: How MIND helped save my life after losing my mum to suicide.

As part of Mental Health Awareness Week, I want to share something deeply personal.

When I lost my mum to suicide, I didn’t just lose someone I loved. In many ways, I also lost the ability to feel love. There was a moment after losing her when I genuinely didn’t know how to continue living.

Not because I wanted to give up — but because trauma changes the way you experience the world.

It wasn’t only grief. It was shock.
Confusion. Fear. Anger. Sadness.

And one of the hardest parts was how isolating it felt —even when people cared about me, I struggled to explain what I was going through.

Therapy and counselling became one of the things that truly saved me.

For the first time, I felt like I had permission to grieve without shame.
Permission to feel lost.
Permission to ask for help.

And slowly, I began to understand something important:

Healing is not about “moving on.”

It’s learning how to carry love and loss together.

That’s why supporting mental health charities means so much to me. Because I know how life-changing emotional support can be.

And if sharing my story can help even one person feel less alone…then I believe it’s worth sharing.

If you are struggling right now, please know:
you do not have to carry everything alone. 🤍

---

จุดเริ่มต้น: เมื่อ MIND ช่วยชีวิตแพรไว้ หลังจากสูญเสียคุณแม่จากการฆ่าตัวตาย

เนื่องในสัปดาห์แห่งการตระหนักรู้เรื่องสุขภาพจิต (Mental Health Awareness Week)  แพรอยากแบ่งปันเรื่องราวส่วนตัวที่มีความหมายกับแพรมาก  

ตอนที่แพรสูญเสียคุณแม่จากการฆ่าตัวตาย  แพรไม่ได้สูญเสียเพียงคนที่รักที่สุดคนหนึ่งในชีวิต  แต่ในหลายๆ ด้าน  แพรยังสูญเสียความสามารถในการรับรู้ความรักไปด้วย  มีช่วงเวลาหนึ่งหลังจากที่คุณแม่จากไป  ที่แพรไม่รู้จริงๆ ว่าจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร  ไม่ใช่เพราะแพรอยากยอมแพ้  แต่เพราะบาดแผลทางใจสามารถเปลี่ยนวิธีที่เรามองโลกได้  

สิ่งที่แพรเผชิญไม่ใช่แค่ความเศร้า  แต่มันคือความช็อก  ความสับสน  ความกลัว  ความโกรธ  และความเสียใจที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกัน  

และหนึ่งในสิ่งที่ยากที่สุด  คือความรู้สึกโดดเดี่ยว  แม้จะมีคนที่รักและห่วงใยอยู่รอบตัว  แต่แพรกลับไม่รู้ว่าจะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นภายในใจอย่างไร  

การบำบัดและการปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ  กลายเป็นหนึ่งในสิ่งที่ช่วยชีวิตแพรไว้จริงๆ  

เป็นครั้งแรก  ที่แพรรู้สึกว่าตัวเองได้รับอนุญาตให้เศร้า  โดยไม่ต้องรู้สึกผิด  ได้รับอนุญาตให้รู้สึกหลงทาง  และได้รับอนุญาตให้ขอความช่วยเหลือ  และทีละน้อย  

แพรก็เริ่มเข้าใจบางสิ่งที่สำคัญมาก  

การเยียวยา...  ไม่ใช่การ "ก้าวข้าม" ความสูญเสีย  

แต่คือการเรียนรู้ที่จะอยู่กับทั้งความรักและความคิดถึงไปพร้อมกัน  

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่การสนับสนุนองค์กรด้านสุขภาพจิตมีความหมายกับแพรมาก  เพราะแพรรู้ด้วยตัวเองว่า  การได้รับการสนับสนุนทางอารมณ์ที่ถูกต้อง  สามารถเปลี่ยนชีวิตใครสักคนได้จริงๆ  

และหากการแบ่งปันเรื่องราวของแพร  จะช่วยให้ใครสักคนรู้สึกโดดเดี่ยวน้อยลง  แพรเชื่อว่ามันคุ้มค่าที่จะเล่า  หากตอนนี้คุณกำลังเผชิญกับช่วงเวลาที่ยากลำบาก  โปรดรู้ไว้นะว่า  

**คุณไม่จำเป็นต้องแบกรับทุกอย่างไว้เพียงลำพัง 🤍**